W skrócie
- Sesja terapii indywidualnej: 50 minut, zwykle raz lub dwa razy w tygodniu.
- Sesja terapii par: 75 minut, zwykle raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie.
- Pierwszeństwo terapii indywidualnej: przy uzależnieniu, przemocy w związku lub braku zgody partnera na wspólną pracę.
- Praca równoległa: obie formy mogą być prowadzone jednocześnie, u dwóch różnych terapeutów.
Spis treści
- Dlaczego wybór terapii to decyzja o poziomie problemu, nie preferencji
- Kiedy indywidualna terapia ma pierwszeństwo przed terapią par
- Co się dzieje na konsultacji wstępnej w Fortis Mentis
- Czy można łączyć terapię indywidualną z terapią par jednocześnie
- Gdy jeden partner nie chce iść na terapię par
- Jak długo trwa terapia indywidualna, a jak terapia par
- Na co zwrócić uwagę, wybierając formę terapii na Żoliborzu
Dlaczego wybór terapii to decyzja o poziomie problemu, nie preferencji
Wybór między terapią indywidualną a terapią par to w praktyce ustalenie, na jakim poziomie leży główny problem, a nie kwestia osobistego gustu. Kiedy prowadzimy pierwszą konsultację w Fortis Mentis, pytamy nie tylko o to, co dzieje się między partnerami, ale też o to, jak każde z nich funkcjonuje osobno, bo te dwa obrazy bywają zaskakująco różne. Jeśli dominują objawy jednej osoby, takie jak lęk, obniżony nastrój czy trudność w regulowaniu emocji, praca indywidualna daje przestrzeń, której sesja we dwoje po prostu nie zapewni.
Terapia par natomiast ma sens tam, gdzie problem nie należy do żadnej ze stron z osobna, tylko do wzorca interakcji, jaki partnerzy razem tworzą. Rozróżnienie to nie jest formalnością, bo od niego zależy, czy zmiana będzie dotyczyć właściwego poziomu trudności i czy uda się ją utrzymać w czasie. Dlatego zanim zaproponujemy konkretną formę pracy, staramy się zrozumieć, czy zgłaszany problem da się rozwiązać w gabinecie jednej osoby, czy wymaga obecności obojga partnerów.
Kiedy indywidualna terapia ma pierwszeństwo przed terapią par
Terapia indywidualna ma pierwszeństwo, gdy w związku występuje przemoc, aktywne uzależnienie jednego z partnerów lub inne poważne zagrożenie bezpieczeństwa, ponieważ w takich sytuacjach wspólna sesja mogłaby pogłębić ryzyko zamiast je ograniczyć. Nadrzędną zasadą pozostaje wtedy bezpieczeństwo obu osób, a nie tempo naprawy relacji. Praca indywidualna pozwala też zachować pełną poufność w sytuacjach, które wymagają większej ostrożności, zanim temat trafi na wspólną sesję.
W naszym zespole dostępne są różne nurty terapeutyczne, między innymi poznawczo-behawioralny, psychodynamiczny, Gestalt oraz integracyjny, co pozwala dobrać sposób pracy adekwatny do rodzaju trudności, z jaką zgłasza się pacjent. Może to być zarówno wsparcie w radzeniu sobie z lękiem czy obniżonym nastrojem, jak i głębsza praca nad mechanizmami, które wpływają na funkcjonowanie w relacjach. Dopiero po ustabilizowaniu sytuacji jednej osoby rozmowa o ewentualnej terapii par staje się realną, bezpieczną opcją.
Co się dzieje na konsultacji wstępnej w Fortis Mentis
Pierwsza konsultacja w naszej poradni ma charakter rozmowy, podczas której terapeuta zbiera informacje o zgłaszanym problemie i wspólnie z pacjentem ustala, jakiej formy wsparcia potrzebuje. Nasi pacjenci często pytają wprost, czy lepiej zacząć od terapii indywidualnej, czy od razu umówić się razem z partnerem, i to pytanie traktujemy jako pełnoprawny punkt wyjścia rozmowy, a nie coś, co trzeba rozstrzygnąć samodzielnie przed przyjściem do gabinetu. Konsultacja trwa tyle, ile standardowa sesja indywidualna, czyli 50 minut.
W trakcie tego spotkania terapeuta pyta o historię trudności, dotychczasowe próby radzenia sobie z nimi oraz oczekiwania wobec terapii, a na tej podstawie proponuje konkretny plan pracy. Jeśli okaże się, że problem ma charakter relacyjny, pacjent otrzymuje informację, że kolejnym krokiem może być umówienie wspólnej sesji z partnerem. Taki układ pozwala uniknąć sytuacji, w której ktoś latami chodzi na niewłaściwą formę terapii tylko dlatego, że nie miał z kim tego wcześniej przedyskutować.
Czy można łączyć terapię indywidualną z terapią par jednocześnie
Tak, terapię indywidualną i terapię par można prowadzić równolegle, pod warunkiem że oboje terapeuci wiedzą o tym drugim procesie i pacjent nie ukrywa przed żadnym z nich, że korzysta z dwóch form wsparcia jednocześnie. W praktyce oznacza to najczęściej dwóch różnych specjalistów, ponieważ ta sama osoba prowadząca terapię par nie powinna jednocześnie być indywidualnym terapeutą jednego z partnerów. Taki podział ról chroni neutralność procesu par i pozwala uniknąć konfliktu ról po stronie terapeuty.
W ramach samej terapii par i małżeństw prowadzonej w Fortis Mentis proces może dodatkowo obejmować pojedyncze spotkania indywidualne z każdym z partnerów, w które angażuje się ten sam terapeuta prowadzący sesje wspólne. To coś innego niż osobna, równoległa terapia indywidualna u innego specjalisty, ale pokazuje, że łączenie perspektywy indywidualnej i relacyjnej jest w naszej pracy standardowym, a nie wyjątkowym rozwiązaniem. Dzięki temu terapeuta prowadzący parę zyskuje pełniejszy obraz sytuacji każdej ze stron, nie tracąc przy tym neutralności wobec obojga partnerów.
Gdy jeden partner nie chce iść na terapię par
Jeśli jedno z partnerów nie widzi potrzeby wspólnej terapii lub odmawia w niej udziału, druga osoba może rozpocząć terapię indywidualną, zamiast czekać na zgodę, której może nigdy nie być. Zmiana w funkcjonowaniu jednej osoby w związku niemal zawsze przekłada się w jakimś stopniu na całą relację, nawet jeśli formalnie pracuje w gabinecie tylko jedna strona. To rozwiązanie bywa też dobrym pierwszym krokiem dla osób, które same nie są pewne, czy chcą terapii par, i potrzebują przestrzeni, żeby to uporządkować.
W takiej sytuacji nasz zespół pomaga skupić się na tym, co pacjent może realnie zmienić po swojej stronie, niezależnie od decyzji partnera. Praca indywidualna nie zastępuje wtedy terapii par, ale często odsłania, czy problem faktycznie wymaga obecności obojga, czy jednak da się go przepracować w pojedynkę. Jeśli w toku terapii pojawi się gotowość drugiej strony, przejście do wspólnych sesji z innym terapeutą pozostaje otwartą opcją.
Jak długo trwa terapia indywidualna, a jak terapia par
Pojedyncza sesja terapii indywidualnej w Fortis Mentis trwa 50 minut i odbywa się raz lub dwa razy w tygodniu, natomiast sesja terapii par trwa 75 minut i zwykle ma miejsce raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Różnica w długości spotkania wynika z tego, że w sesji par głos musi oddać czas obojgu partnerom, a nie tylko jednej osobie. Całkowity czas trwania procesu jest w obu przypadkach indywidualny i zależy od złożoności zgłaszanego problemu, nie od samej formy terapii.
| Kryterium | Terapia indywidualna | Terapia par i małżeństw |
| Czas trwania sesji | 50 minut | 75 minut |
| Częstotliwość spotkań | raz lub dwa razy w tygodniu | raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie |
| Główny poziom pracy | funkcjonowanie jednej osoby | wzorzec interakcji między partnerami |
| Kiedy ma pierwszeństwo | przy przemocy, uzależnieniu, odmowie partnera | gdy problem dotyczy wzajemnej komunikacji i bliskości |
Na co zwrócić uwagę, wybierając formę terapii na Żoliborzu
Wybierając formę terapii, warto zwrócić uwagę na to, czy placówka oferuje realnie obie ścieżki i pozwala między nimi płynnie przejść, gdy w trakcie procesu zmienia się rozpoznanie problemu. Nasza poradnia mieści się przy ulicy Tucholskiej na Żoliborzu, w bezpośrednim sąsiedztwie Placu Wilsona i ulicy Mickiewicza, co dla wielu pacjentów oznacza łatwy dojazd metrem niezależnie od tego, czy przychodzą sami, czy razem z partnerem. Bliskość lokalizacji ma znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy terapia indywidualna i terapia par prowadzone są równolegle i wymagają dwóch osobnych wizyt w tym samym tygodniu.
Drugim istotnym elementem jest szerokość zespołu, bo im więcej nurtów terapeutycznych i specjalizacji dostępnych w jednym miejscu, tym łatwiej dopasować terapeutę do konkretnej sytuacji, zamiast szukać kolejnej placówki, gdy okaże się, że problem wymaga innego podejścia. W naszym zespole pracują terapeuci prowadzący zarówno sesje indywidualne, jak i sesje par, co ułatwia płynne przejście między formami bez konieczności tłumaczenia całej historii od nowa komuś obcemu. Ostateczna decyzja i tak zapada najlepiej podczas rozmowy z terapeutą, nie na etapie samodzielnego czytania artykułów w internecie. Odpowiednio dobrana forma wsparcia sprawia, że nawet najtrudniejszy kryzys w związku staje się szansą na trwałą zmianę i odbudowę relacji.
Podsumowanie
- Poziom problemu: decyduje, czy pracować indywidualnie, czy z partnerem, a nie osobiste preferencje.
- Bezpieczeństwo jako priorytet: przy przemocy lub uzależnieniu terapia indywidualna ma pierwszeństwo.
- Możliwość łączenia form: terapia indywidualna i terapia par mogą toczyć się równolegle u różnych terapeutów.
- Konsultacja jako punkt startu: to na niej ustala się właściwą formę pracy, nie przed wizytą.
